سوخت دیزل

سوخت دیزل

نفت گاز یا گازوئیل به عنوان سوخت موتورهای دیزلی و تأسیسات حرارتی بکار می‌رود. محدوده هیدروکربن‌های آن بین C14-C20 و حتی C25 با دامنه نقطه جوش ۳۸۵-۲۵۰ درجه سانتیگراد می‌باشد. نفت گاز عمدتاً از سه گروه پارافینیک، نفتنیک و آروماتیک تشکیل شده، دارای حداقل نقطه اشتعال 54 °C و ماکزیمم نقطه ریزش 0 °C می‌باشد.

در مقایسه بین سوخت دیزل (گازوئیل) با بنزین می توان تفاوت های آن ها را به اینصورت دانست:

  • تفاوت بین بوی آن ها
  • سوخت دیزل (گازوئیل) سنگین تر و روغنی تر است.
  • گازوئیل نسبت به بنزین دیرتر تبخیر می شود، در واقع نقطه جوش آن نسبت به آب بالاتر است.
  • معمولاً وقتی صحبت از سوخت دیزل می شود تمام توجهات معطوف به گازوئیل می شود.

سوخت دیزل

سوخت دیزل به هر گونه سوخت مایع گفته می‌شود که در موتورهای دیزلی بکار رود.این سوخت بیشتر از روش ویژه‌ای در تقطیر جز به جز نفت مازوت بدست می‌آید اما روش‌های دیگری نیز برای فرآوری سوخت دیزل بدون بهره‌گیری نفت وجود دارد که از جمله آن ها می‌توان به زیست‌دیزل، زیست‌توده به مایع (BTL) و گاز به مایع (GTL) اشاره داشت که بهره‌گیری جهانی از آن ها به سرعت در حال افزایش است. برای ابهام‌زدایی میان گونه به دست آمده از نفت و دیگر گونه‌ها، گونه نفتی را نفت‌دیزل یا پترودیزل می نامند.

گازوئیل آرام تر تبخیر می شود، زیرا سنگین تر است.

شامل اتم های کربن در زنجیره طولانی نسبت به بنزین است.

گازوئیل با کمی پالایش بدست می آید، به همین دلیل است که معمولاً گازوئیل نسبت به بنزین ارزان تر است.

گازوئیل چگالی انرژی بالاتری نسبت به بنزین دارد.

به طور متوسط ، یک گالن (3.8 L) گازوئیل تقریباً ( 155×106 j 147,000 BTU ), انرژی دارد، در حالیکه یک گالن بنزین (132×106 j 125,000 BTU) انرژی دارد.

این (انرژی بالای گازوئیل) با بازده بالای موتور دیزل تلفیق می شود و این دلیل برتری موتور های دیزل بر موتور های بنزینی است.